Era un airiño soave
que se ergueu pola mañán
e viña de non se sabe.
Era un recendo de rosas
da roseira de ningures,
que se ergueu pola mañán
e viña de non se sabe.
Era un recendo de rosas
da roseira de ningures,
que se meteu pola porta.
Era unha cantiga leda
Era unha cantiga leda
que nascía non sei onde
e petaba na fiestra.
Era unha gracia sotil
que baixaba das estrelas…
¡Eras ti!
¡Eras ti!
Roseira do teu mencer
Xosé María Álvarez Blázquez
a Audio
No hay comentarios.:
Publicar un comentario