Vento Lois

TRANSMIGRACIÓN


Esta enerxía xa non vai ter fin
non foi creada nin será destruída.
Irá ocupando diferentes vidas,
transformándose en emocións alleas
situadas noutros corpos paralelos,
en simultáneas procesións
sen pausa.


Nun cálido universo apaixonado
voume dosificando con usura,
ata que chegue a hora de voltar,
canso e feliz,
ó punto de partida.


Lois Pereiro: Poesía última de amor e enfermidade (1995)


Da boca a furia, os dentes:

as armas da paixón

que a pel intacta exploran e profanan

Carne de luxo

amor
tóxico inxecta

Callado o frío na man e na ferida

formiguea insurxente

e cicatriza

entre os peitos posibles

doutro trunfo.

Pois cada tres segundos

dúas pálpebras lubrican

os seus ollos hostiles que non cren.

 1981/1991

Edicións Positivas, Santiago de Compostela 1992




POEMA A ANXEL FOLE


E líquidos telúricos, a terra
que se soña a si mesma e se fai
lenda.
O murmurio invernal
o vran no voo das vésporas ó sol
e o lume coa viciosa liturxia do candil
sombras letais
na quente perspectiva das lareiras
cerimonia das intrigas da infancia
Algo para crer algo auto de fé.
Terra e máis terra brava brava
mais maina e cruel
violenta, visceral,
secreta, infame, inmemorial,
amada, fole, a terra
anxel, fole e a morte
a morte anxel a morte
en ti
the end.

Poemas 1981/1991
Compostela, Positivas, 2010 - 2ª ed.