María Mariño Carou
Noia 1907 - Parada de Caurel 1967
Autora homenaxeada no Día das Letras Galegas 2007
21
Crucei o mar da Marola e faloume no seu són,
faloume aberto en voz sonora
e ritmo forte.
As gueivotas non paraban, revoloteaban mariñeiras.
Picaban as augas do sal
vermello e argazo en rolo.
Estaba soia, soia comigo e ca proa
dun barco pesqueiro que nela zoaba
mentras dicía en comestas verbas:
“Fun, son e serei castigo dunha onda
arrolada na pena que chamou Marola”.
Ninguén lle oieu, máis un vento furón soupo de sí
i enredándose en min quebrou seu nome.
´
Escurécese o mar, a Marola sinte frío,
envólvense as ondas na nebra érguese
peito-fala:
Cando de soia me erguín crucei o mar
da Marola. Eran as ondas enteiras, duras e longas,
era a súa espuma loita. Non tiña medo do vento.
Mar sin marea que trocara súa ronda.
faloume aberto en voz sonora
e ritmo forte.
As gueivotas non paraban, revoloteaban mariñeiras.
Picaban as augas do sal
vermello e argazo en rolo.
Estaba soia, soia comigo e ca proa
dun barco pesqueiro que nela zoaba
mentras dicía en comestas verbas:
“Fun, son e serei castigo dunha onda
arrolada na pena que chamou Marola”.
Ninguén lle oieu, máis un vento furón soupo de sí
i enredándose en min quebrou seu nome.
´
Escurécese o mar, a Marola sinte frío,
envólvense as ondas na nebra érguese
peito-fala:
Cando de soia me erguín crucei o mar
da Marola. Eran as ondas enteiras, duras e longas,
era a súa espuma loita. Non tiña medo do vento.
Mar sin marea que trocara súa ronda.
No hay comentarios.:
Publicar un comentario